گفتند :
چهل شب حیاط خانه ات را آبو جارو كن شب چهلمین خضر خواهد آمد...چهل سال خانه ام را رفتم و روئیدم ولی خضر نیامد. زیرا فراموش كرده بودم حیاط خلوت دلم را جارو كنم.
گفتند:
چله نشینی كن..چهل شب خود . خدا وخلوت .شب چهلمین بر بام آسمان خواهی رفت....من چهل سال از چله بزرگ زمستان تا چله كوچك تابستان را به چله نشستم.اما هرگز بلندی را بوئئ نبردم............زیرا از یاد برده بودم كه خود را به چهلستون دنیا زنجیر كرده ام.
گفتند:
دلت پرنیان بهشتی ست!.خدا عشق را در آن پیچیده است.پرنیان دلت را باز كن تا بوی بهشت در زمین پراكنده شود..چنین كردم بوی نفرت عالم را گرفت و تازه دانستم بی آنكه با خبر باشم شیطان از دلم چهل تكه ای برای خودش دوخته است.
به اینجا كه می رسم نا امید می شوم آن قدر كه می خواهم تمام سرازیری جهنم را یكریز بدوم....اما فرشته ای دستم را می گیرد و می گوید هنوز فرصت هست...
به آسمان نگاه می كنم..خدا چلچراغی از آسمان آویخته است كه هر چراغش دلیست.
دلت را روشن كن تا چلچراغ خدا را بیفروزی
فرشته شمعی به من می دهد و می رود:راستی امشب به آسمان نگاه كن ببین چقدر دل در چلچراغ خدا روشن است؟...................!

^{» ای آسمان زيبا امشب دلم گرفته
» امشب خيال دارم تا صبح گريه کردن
» گفتی خيال بس کن فرمايشت متين است فردا به چشم اما امشب دلم گرفته}

^{» آنقدر گوشه ی دفتر خاطراتم شعر های حاشيه ای نوشتم
تا عاقبت در حاشيه به نام تنهایی افتادم حالا که حاشيه نشينی را تجربه می کنم
بگذار فقط يک حرف حاشيه ای ديگر بزنم
« دوستت داشتم یعنی دارم »}

^{"این بود خط آخر من ، تقدیم به اون کسی که خـــــــــــیـــــــلــــــی دوستش داشتم}

^{ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو نــــــــــــــیـــــــــا}

این هم عکس خودم

اينجا كلبه عاشقي من است

اين كلبه وسعتي دارد به اندازه دلم و فضايي به حجم حضورم

آنقدر بزرگ است كه صدايم از آن سو، اين سو به گوش نمي رسد كه مي گويم: سلام

و آنقدر كوچك كه گاهي مجبور مي شوم چشمهايم را براي ديدن كرانهايش خسته كنم

مي داني؟

اين كلبه برايم خيلي دوست داشتني است چون به اندازه همين جمله ساده و معصومانه است

مي داني؟

من همه گمشده هايم زندگي ام را در گوشه و كنار اين كلبه جستجو مي كنم

همه لحظات از دست رفته را مي خواهم جايي همين اطراف پيدا كنم

شايد نشود اما من مي گويم مي شود

مي داني؟

اين كلبه با وجود آنكه ديگر عصر سنگ و آهن سالهاست آغاز شده، روزگار سيماني و درخشندگي شيشه اي مدتها فرا روي انسان قرار گرفته، جاني دارد از جنس روح من، محبتم به تو و علاقه به بودن در كنارت. آنگونه بگويم كه اگر بداند روزي ماواي نخواهد بود، چه بسا در ساعتي و يا كمتر ديوارهايش فرو بريزد.وآتش عشقخاموش شود

مي داني؟

در دلم نامت را نجوا مي كنم و ديوار ها و پنجره نامت را در ميان چشمانم مي خوانند و با من در انتظارت مي مانند. مي داني؟ مي دانند كه من چقدر دوستت دارم. مي داني؟ مي دانند كه مي خواهم روزي دستت را بگيرم و تو را در كلبه عاشقي به تماشا بنشينم. آري تو را به تماشا مي نشينم روزي، تو را! اي همه چشمان من براي تماشا دوستت دارم

باز هم بنويسم؟

در دفتري بنويسم كه زمان در آن به عقب باز مي گردد,: ياد داري دفتري كه زمان در آن به عقب باز گردد؟؟ميگويي نه!!!! اما من خواهم نوشت

گوشه اي از كلبه، دستانم را به دور زانوان حلقه كرده ام و مي گويم دوستت دارم

و هرگز فراموشت نخواهم كرد هرگز تا ابد

به خدا قسم كه درب اين كلبه را به روي هيچ كس باز نخواهم كرد

تقدیم به اونی که دوسش دارم

روزگاري بود و ما هم روزگاري داشتيم

همیشه تنها باش چون تنها امدی و تنها خواهی رفت بگذر وبرو عظمت

عشق را درک مکن چون انقدر  عظیم است که تو و هستی تو را در بر 

میگیرد بگذار خانهی دلت خالی از وجود هر بیگانه ی باشد چون اگر بیگانه

 در ان منزله کند به ویرانه های ان هم رحم نخواد کرد

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

 شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

 تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

تاکه بودیم ، نبودیم کسی
کشت ما را غم بی هم نفسی
حال رفتیم و همه یار شدن
خفته ایم و همه بیدار شدن
قدر آیینه بدانید تا که هست
نه در آن وقت که افتاد و شکست

هنوز وارد دنیا نشده بودم،می ترسیدم.خدا گفت:برو.گفتم:نه.باز گفت برو:برو گفتم نه.

می ترسم.......گفت:نترس کسی را نگهبان کرده ام که به خاطر تو از جانش هم می گذرد.

گفتم مگر می شود؟؟نامش چیست؟؟گفت:فرشته ای به نام  مادر......

من هم می گم مادر دوست دارم

یکی یه دونه قلب منی

اگر باد بودم مي وزيدم

        اگر ابر بودم مي باريدم

             اگر خورشید بودم مي تابيدم

                    اگر خدا بودم مي آفريدم تا بدوني

                                                           دوستت دارم

اگر ابر بودي به انتظار اشکت مي نشستم

اگر خورشید بودي در پرتوات خود را گرم مي کردم

اگر باد بودي چون برگ خزان خود را به دستت مي سپردم

اگر خدا بودي به تو ايمان مي آوردم تا بدوني

                                                         دوستت دارم

اگر هيچ بودي از تو ابر سپيدي مي ساختم

     از تو خورشید باشکوهي به وجود مي آوردم

   تو را نسيم ملايمي مي کردم

  از تو خدايي بزرگ مي ساختم

                         تا بدوني که فقط تو رو دوست دارم

من بهار را به خاطر شگوفه هایش      

زندگی را به خاطر زیبایی اش و زیباییش را به خاطر تو دوست دارم

من دنیا را به خاطر خدایش

خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم

چگونه دلتنگیهایم را به تصویر بکشم

چگونه بگویم دوستت دارم

تا باور کنی همیشه در قلب منی  

من اگه توی دنیا دوتا امید داشته باشم

اولی خداست و دومی تویی

بدون تو دنیا برام هیچ ارزشی نداره

با این وجود از ته دل میگویم

 این چه عشقی ست که در دل دارم 

 ^{من از این عشق چه حاصل دارم} 

 ^{می گریزی زمن و در طلبت} 

 ^{باز، کوشش باطل دارم} 

 ^{باز لبهای عطش کرده  من} 

 ^{عشق سوزان تو را می جوید} 

 ^{می طپد قلبم و با هر طپشی} 

 قصه ی عشق تو را می گوید 

پرسیدم عشق چیست؟

گفت: آتشی است.

گفتم مگر آن را دیده ای .

گفت: نه. در آن سوخته ام...

 اگه كسي ديوونت بود ، بازیش نده

                            اگه عاشقت بود ، دوسش داشته باش

 

                         اگه دوست داشت ، بهش علاقه نشون بده

 

                       اگه بهت علاقه داشت ، فقط بهش لبخند بزن          

 

                           اينطوري هميشه يه پله ازش عقبتري ،

 

                            اگه يه روزي خسته بشه و يه پله 

                   بيادعقب ، تازه ميشه مثل تو...

 

**************************************

 _خدایا

 _{آتش مقدس شک را}

 _{آن چنان در من بیافروز}

 _{تا همه یقین هایی را که در من نقش کرده اند بسوزد}

 _{وآنگاه از پس توده ی این خاکستر}

 _{لبخند مهراوه بر لبهای صبح یقینی}

 _{شسته از هر غبار طلوع کند}

 _خدایا

_{به هرکی دوست میداری بیاموز}

_{که عشق اززندگی کردن بهتر است}

_{و به هرکس که بیشتر دوست میداریش بچشان}

  _{که دوست داشتن از عشق برتر است}

_{خدایا تو هم کاری کن من هم به عشقم برسم}

_{اولین نگاهت زندگی بود در ته باغ نور}

_{آن سلام ات طولانی ترین بوسه بود بر غنچه های گل سرخ}

_{ای معنی خواستن}

_{جای من بیتوته ایست در زندان وجود}

_{با توام ای قامت شقایق}

_{دستت را به من بده}

_{من ریشه های عشق را در وجود تو یافتم...}

توی ساحل روی شن ها قایقی به گل نشسته

       یکی با چشمون گریون گوشه ای تنها نشسته

            نگاه پر اضطرابش به اُفق به بی